De reis

Het is een onbeschrijflijk, maar toch zo een duidelijke leegte die ik voel van binnen. Het is alsof je honger hebt, zonder het knorren van je buik, maar puur de leegte die op een gegeven moment leid tot een onuitstaanbare misselijkheid gevolgd door hoofdpijn.

Het is als een lange, eindeloze treinreis waarin de omgeving vol weilanden zit, die allemaal op elkaar lijken. Je voelt dat de trein vooruit gaat, maar aan de omgeving verandert niets. De weilanden blijven hetzelfde. Het is alsof je stilstaat in een rijdende trein. Het leven gaat verder, je wordt ouder, maar aan de omgeving verandert niets. Hoe kan je op zoek gaan naar een nieuwe bestemming als de omgeving hetzelfde blijft. 

Op de trein stappen en het eindstation niet willen bereiken uit angst voor het nieuwe, het ongrijpbare, is een onbegonnen reis. Strijd niet langer, gooi de handdoek in de ring, om vervuld te worden door Gods heerlijkheid en zonder pijn voort te gaan. Ga de reis aan met jezelf los van de kettingen aan  je handen en voeten. Wees geen slaaf van eigen keuzes en angsten.

Ik pak mijn spullen, ik breek de kettingen los en kijk nog een laatste keer om. De trein begint te rijden en alles achter mij wordt steeds kleiner totdat het verdwijnt in het niets.

Ik omarm mijn omgeving en ik begin het verschil te zien. Stukje bij beetje kom ik verder en verder, maar ik weet dat er iets belangrijks wordt overtroffen.  Ik weet niet wat mij te wachten staat aan het einde van mijn reis, maar ik weet dat ik mijn reis ben begonnen. Weliswaar angstig, maar losgebroken als slaaf van mijn keuzes. Deze reis neemt niemand mij af, noch zal ik mij laten belemmeren in zicht om mijn omgeving te ‘zien’ voor wat hij werkelijk is. 

Begin je reis, je kan het, want je bent niet alleen.

Jasmin Nanhak

Regie in handen

Regie in handen

Zucht…Is dit zo’n typisch zwaar liefdesverhaal wat je op een regenachtige zondag maar van je af gaat schrijven..?

Ja dat is het zeker!! 

Reden..Dit is de zoveelste zondag dat dit gevoel mij overneemt ondanks mijn positieve instelling in het leven. Hoe komt het dat we zo vaak zeggen tegen onszelf dat we het niet meer op deze manier willen, maar ondanks dat exact hetzelfde doen? Het is mij een raadsel. Of toch niet..De antwoorden zijn vaak zo simpel, maar de uitwerking ervan zo ontzettend moeilijk. En ik ben kerngezond, op een paar kleine dingetjes na, heb al mijn ledematen, 2 prachtige kinderen, een dak boven mijn hoofd en lieve mensen om mij heen.. Uiteraard is de reden van dit leed een man..Een man wie ik mijn  hart schonk alsof ik een serveerster was en hij in mijn koffiehuis een glas water bestelde. Zo schonk ik het glas vol met mijn hart en hij dronk het op als een dorstige leeuw en liet het lege glas achter..

Het kwam hem goed uit, omdat hij dorstig was, maar even later vervolgde hij zijn weg. Vol ongeloof en afwijzing bleef ik achter. 

Ze zeggen dat karma een ‘bitch’is..Ik geloof dat ik het levende bewijs daarvan ben. Ik ben namelijk niet altijd even goed geweest voor de mannen in mijn leven. Ik dronk het glas leeg en keek geen seconde langer om..

Nu was het anders, dit was toch de man waar ik mijn leven, althans een groot gedeelte ervan mee wilde delen. We hadden immers al een kind samen, doch dat veranderde onze relatie niet. Ondanks dat, wilde ik vechten zoals een moeder vecht voor haar gezin..of doet de vader dat juist..? Aan idealen deed ik nooit en ik kende niet anders dan dat vrouwen vochten voor hun kroost. Zo vocht ik nu ook.. Het was een verloren strijd. Hij zou er niet wakker van liggen, terwijl ik de nachten voorbij zag gaan zonder te knipperen met mijn ogen..En nog steeds was ik niet moe. Ik was leeg en ik kon mijn eigen glas niet vullen..Ik had mijn hart weggegeven en ik moest deze terughalen. We moeten onszelf niet verliezen in een man. Mijn moeder zei altijd: Jasmin, zorg dat je gelukkig bent met jezelf en als er een man komt in jou leven zal hij een aanvulling zijn! 

Ik was gefaald hierin, want hij was de bron geworden. De bron van mijn humeur, van mijn gemoedstoestand elke dag weer en van mijn fysieke toestand. Dit had ik niet meer onder controle. 

Het was genoeg. Ik beloofde mijzelf dat ik de regie van mijn leven weer in mijn handen zou nemen. Dit was mijn doel..en ik was ervan overtuigd dat ik dit zou volbrengen.. 

Alleen de ‘hoe’en ‘wanneer’volgt nog.. 

Then again..was het toch niet zo’n typisch triest verhaal! En het wordt alleen maar mooier, want ik ben baas over het geluk in mijn leven!

Jasmin Nanhak

Cairo…die vocht als een echte Spartaan!!

Redouan "The Spartan" Cairo

Redouan “The Spartan” Cairo ging het gevecht aan op 3 juli 2011 in Almere tegen Henrique Zowa. Cairo kwam op, volledig geconcentreerd met de daarbij behorende zenuwen, liep hij naar de ring en wachtte hij op zijn tegenstander. Zowa kwam ook in alle focus op en ging in zijn hoek staan. Regels werden besproken en de laatste steun werd betuigd door middel van een omhelzing tussen verzorgers en vechters.

De eerste bel ging en Cairo opende met een goeie voorwaartse trap richting Zowa. Hij zat lekker in zijn vel en bleef goed in beweging. Continue oogcontact met zijn tegenstander en de hoge trappen van Cairo met de daarbij behorende hoeken en directe stoten, vlogen langs Zowa’s oren.  De verzorgers en trainers schreeuwden hun longen uit hun lijf met instructies! Cairo bleef scherp en hield zijn dekking goed hoog op een paar kleine momenten na.

De tweede bel ging en Cairo stond weer klaar. Het was duidelijk dat hij de eerste ronde had gewonnen en zo te zien zou hij de tweede ronde ook gaan winnen. Hij stond weer als een echte Spartaan klaar voor het gevecht en niet van plan te verliezen! Opnieuw was het over en weer stoten en trappen op hoog niveau met veel ruwe kracht! Cairo kreeg een stoot op zijn oog, waarbij hij nu met één oog open aan het vechten was. Hij bleef desondanks goed in beweging en liet zich niet kennen! Hij herstelde goed en ook de tweede ronde had hij wel degelijk op zijn naam!

Links - Zowa en rechts "The Spartan"

Na kort wat water gedronken te hebben en naar de nieuwe en laatste instructies te hebben geluisterd zou hij nu voor de derde en laatste ronde gaan. De bel ging…

Cairo leek moe en verzwakte heel even waardoor Zowa zijn slag sloeg. Cairo liet zich niet kennen en streed terug. Ondanks zijn kracht en doorzettingsvermogen stond Zowa in deze ronde voor op punten. Het zou niets uitmaken, want Cairo had twee sterke rondes neergezet en de overwinning zou in zijn handen zijn!!

De bel ging en je kon de opluchting aflezen van de gezichten.. Wat nu? De jury was in conclaaf over een extra ronde?! De hele zaal begon te protesteren, want dit zou onrechtvaardig zijn en bovendien niet afgesproken! Trainers en verzorgers van beide kanten gingen de ring in en streden met de jury. Er zou geen extra ronde mogen komen! En dit werd dan ook besloten, geen extra ronde… De winnaar zou bekend worden gemaakt binnen enkele seconden… De spanning was te snijden…

Cairo had duidelijk deze wedstrijd op zijn naam…doch besliste de jury anders en deed de volgende uitspraak :”onbeslist “ !! Desondanks nam “Spartan” deze uitspraak op als een echte man en liep met opgeheven hoofd de ring uit. Er was veel commotie, want men was het er niet mee eens!

The Spartan

Een geheel onterechte uitspraak, maar de positieve Cairo was niet ‘neergeslagen’. Hij wist samen met zijn fans dat hij de werkelijke overwinnaar was en ging met een dubbel gevoel naar huis, maar met zijn positieve instelling gaat hij doelbewust weer op naar de volgende overwinning en zal hij ook daar weer staan als een echte “Spartaan”!!!! Redouan “Spartan”Cairo, een echte doorzetter, positief en beloofd zijn publiek een mooie show in de ring!!

De mijne …

Zij is het die mijn dagelijkse beslommeringen verlicht, met haar lichtje op het pad dat ik bewandel. Ze is zich niet bewust van haar waarde, haar pracht, haar wijsheid, haar invloed en bovenal haar stem. Haar stem doet een ieder beven, wanneer zij de keiharde waarheid spreekt en niet angstig zal zijn om de effecten op de ander. Haar stem doet harten smelten wanneer zij de woorden van liefde en wijsheid spreekt, wanneer zij waarlijk spreekt tot het hart van hen wiens harten zijn beschadigd.

Ik ken haar waarde, haar kracht, haar vuur en passie voor de mens. Zij heeft besef noch weet van haar kracht en invloed. Ik ken haar waarde.. Ik draag haar, opdat zij mijn geschenk is. Dat wat ik van Onze Lieve Heer heb gekregen toen ik een klein verdwaald meisje was. Zij zag mij en nam mij mee met haar kracht, haar stem trok mij. Vanaf die dag zou ik nooit meer hetzelfde zijn. Ik had een nieuw doel. Ik zou haar beschermen en haar dragen tot de Heer mij zou meenemen.

Zij kent haar waarde niet.. Ik ken haar waarde. Zij is voor mij van grote waarde. Zij is er voor de hulpeloze, voor de arme van geest, zij is een parel, zij is het die ik noem: mijn moeder, mijn vader, mijn broer, mijn zus, mijn geliefde van wie ik onvoorwaardelijke liefde ontvang, onzelfzuchtige liefde, liefde die nooit stopt noch verwatert.

Het is haar liefde die mij begeleid in het leven. Zij geeft mij de kracht om op te staan en als ik val, dan heelt zij mijn wonden en ondersteunt zij mij. Zij haalt de sluier weg voor mijn ogen, wanneer ik niet in de spiegel wil kijken, omdat de confrontatie soms te hard is. Doch, word het donker en kil, zet zij haar handen op mijn ogen en bedekt zij deze, als bescherming.

Zij kent haar waarde niet.. Ik ken haar waarde.. Zij is de mijne. Zij geeft mij dat alles wat ik nodig heb om te groeien, oprechtheid, eerlijkheid, liefde, confrontatie, steun maar bovenal, zij geeft mij zichzelf. Zij is de mijne..

Zij is geen familie, noch kennis, noch beste vriend.. dat zou haar teniet doen..Ze is simpelweg de mijne.. En ik hou van haar..

Haar naam, Xaviera Mac Donald… de mijne

Jasmine Nanhak

Samenwonen…

Zo fijn als het samen wakker worden in de ochtend en in de avond de televisie uitdoen na het laatste nieuws om te gaan slapen, om vervolgens weer samen wakker te worden…Zo benauwend kan het ook zijn, als het constante gevoel van wurging en het snakken naar adem, zonder het te krijgen.

Twee maanden geleden had ik me niet voor mogen gehouden dat ik dat gevoel zou hebben, dat oh zo overweldigende gevoel van warmte en geborgenheid en het rebelse. Vluchten, acties ondernemen om maar het gevoel te hebben dat je vrij bent, single en zeker niet samenwonend..

Irritaties over boter gebruiken en dan vervolgens het overgebleven deel van het broodmes terugsmeren tegen de rand van de boter, de tandpasta dop er niet opdraaien, voeten op tafel, de hele dag op de bank liggen en geen poot uitsteken…die waren er niet. Integendeel, wat een fijne man was het om 55m2 mee te delen. Ik hoefde het niet eens te vragen, hij pakte uit zichzelf de stofzuiger, ging na het eten afwassen en was altijd erg netjes. `

Hoe zag een week eruit in een notendop.. In de ochtend opstaan, kindje naar de creche brengen samen, terug naar huis en gezellig ontbijten, alhoewel dat er af en toe bij inschoot, probeerde we wel zo vaak mogelijk te eten.
Dan gingen we ons rustig klaarmaken en als nodig even opruimen, als hij dan stond te strijken, rookte ik altijd een sigaretje op het balkon waarbij ik dan altijd van alles en nog wat schreeuwde of gesprekken probeerde te voeren, waar hij de helft niet eens van verstond. Boodschappen doen, een beetje wandelen en vervolgens naar huis om te koken en de kleine weer ophalen van de creche. Dan dekte ik de tafel terwijl hij met haar aan het spelen was of druk was met het vertellen van haar dag of hoe hij die kleurplaat moest inkleuren. Aan tafel!!, zei ik dan altijd. dan zaten we met z’n drieeen te eten en gezellig te praten over ditjes en datjes en vooral veel eetspelletjes om maar te zorgen dat Sophia haar bordje leeg at. Vervolgens keken we nog wat televisie samen en als de kleine dan in bed lag, zaten we nog uren te praten en te lachen om dingen die werkelijk hij en ik alleen als grappig hadden ervaren en over de serieuze dingen in het leven, die ons raakten.

Meestal vielen we in slaap op de bank en werd ik dan midden in de nacht wakker van het irritante geluid van de call girls op rtl 4, dus strompelde we dan naar bed en vielen we in elkaars armen in slaap.
Dat waren onze basis bezigheden van de week, waarbij we uiteraard ook sportten en leuke dingen deden. Onze basis was wel het samenzijn en nooit en te nimmer moe worden van elkaar…behalve op die momenten dat ik dus het gevoel kreeg van handen om mijn keel, alhoewel dat mijn eigen stroggle was. Hij was nooit te veel of te druk of te rustig.

Het is een kwestie van elkaar aanvoelen en dat is bij ons in een rap tempo gegaan, maar ondanks dat voelde het goed.

Samenwonen heeft zijn fijne en minder fijne momenten, maar is dat niet met alles zo in het leven.. Nu ik niet meer samen woon, kan ik zeggen dat het zeker mooi was en dat hij een goede partner was in het verdelen van taken en het zijn van een goede man op zich, zonder het schoonmaken en de kleine dingetjes. Ook weet ik wel dat men absoluut de tijd moet nemen voor ze gaan samen wonen, want soms denk je dat je eraan toe bent, maar dan wordt je keihard met je neus op de feiten gedrukt. Geef het rustig de tijd zodat je naar elkaar toe kan groeien en dat je er beiden echt klaar voor bent….en tsja..sommige mensen zullen er nooit klaar voor zijn.

Samenwonen…Het is me wat.

Xaviera Macdonald